Sanırım pazartesi sabahıydı bir yandan oğlumla ilgileniyor bir yandan da sabah haberlerini dinlemeye çalışıyordum.Van'daki depremde arama kurtarma çalışmalarında bulunan bayan sivil savunma uzmanına mikrofon uzatıldı.Bir kadın olarak ne hissettiği soruldu ve enkazda ne şekilde çalıştığı..Enkazda çocukları bulduktan sonra annelerini çok uzakta aramıyoruz hemen yakınlarında yada yanlarında çıkıyorlar,yanyana yada kucak kucağa buluyoruz onları dedi o uzman.
Çınar ,doğduğundan beri yapışık ikiz gibiyiz.Bazı zamanlar çok sıkıldığım olmuştu bu durumdan özellikle sıcak günlerde.Ama anneleri ile birlikte enkazdan çıkarılan bebekleri gördükçe kendimi onların yerine koymadan yapamıyorum.Düşünmek istemiyorum,o görüntüleri hatırlamak da..Ama bebeğim uykuya daldıktan sonra yatağına yatırırken birden vazgeçip kalbimin üzerinde uyutuyorum.O benim kalp atışımı ben onun kalp atışını duyalım istiyorum.Bebek kokulu oğluma sıkıca sarılıyorum..
Günlük hayat bir şekilde geçiyor.Herşeye alışılıyor,kanıksanıyor,rafa kaldırılıyor,unutuluyor.
Derken radyoda içimi acıtan o şarkı başlıyor..
Her nesnenin bir bitimi var ama..
Aşka hudut çizilmiyor Mihriban
Sevdiğim Mihriban..