Hafta sonu aşkımdan o kadar güzel bir hediye aldım ki..Hani küçücük detaylar vardır hayatımızda ,aslında ortalarda bir yerlerde durur herkesin görebileceği bir yerdedir ama o detayı ancak size önem veren ,değer veren, seven görür.
Zamanın tanığı olan eşyalara düşkünlüğüm var.Ama düşkünlük eve eskileri doldurmaktan ziyade aile yadigarlarını, küçük büyük demeden bir kenara atılmış unutulmuş eşyaları temizleyip onararak yeniden kullanmaktan ibaret.Üniversite yıllarımda kısıtlı harçlıklarımla aldığım plaklarda, zamanın tanıklığına ses veren hoş bir kolleksiyon olmuştu benim için.Var olan tek plakçalarımı elimde olmayan bir nedenle kaybedince o ses susmuş,plak kolleksiyonumu ise boynu bükük bir şekilde ortadan kaldırmıştım.
Plaklara olan düşkünlüğümü bilen aşkım, Babasına ait olan ,Philips'in 1972 yılında ürettiği ilk pilli plağı bakımını yaptırıp çalışır halde hatta orjinal iğnesiyle birlikte bana hediye etmesi ise çok büyük bir incelikti.Plakçaları açıp büyük bir heyecanla 33'lük plaklarımı yerleştirirken kedimizde en az benim kadar merak içindeydi.
Şecaattin Tanyerli'nin ölmeyen tangoları,Beatles şarkıları,İlhan İrem'in o değişik sesi, Hollywood senfoni orkestrası eşliğinde unutulmayan film müzikleri cumartesi gecemizin sesi oldu.
Plakları olup da plakçaları olmayan kadın,Plakçaları olup da plakları olmayan erkek (tencere kapak misali )gülüşerek dinledik şarkıları..Ve en kısa zamanda Olimpos sahilinde battaniye altında, karşımızda dolunay, yanımızda pilli plakçalarımızla sıcak şarabımızı içeceğimiz günün hayaliyle sözleştik ve söz verdik birbirimize.
Yeni mağazamızın açılış yorgunluğunun ardından pek güzel gitti. 
Çok kafa karıştırmayan,seyrederken yormayan,iyi ve kötünün net bir şekilde belli olduğu,Ruslar,Japonlar,Amerikalıların işin içine karıştığı,yer altında,ayda,denizin içinde gizli üslerin bulunduğu ve üçüncü dünya savaşına çıkmasına az zaman kalmışken Bond'un dünyayı kurtardığı klasik filmlerden vazgeçemiyorum.
Ahh tabii Bond'un filmlerinde,Dünyayı ele geçirmeye çalışan kötü karakterlerden de bahsetmek lazım.Benim favorim ,You Only Live Twice "İnsan iki kez yaşar" 'da filmin başında kucağındaki kediyi severken sadece eli görüntülenen, ilerleyen sahnelerde yüzündeki tuhaf yara iziyle adamlarına emir verirken göreceğiniz ,en sevimli kötü karakter Ernest Stavro Blofield.
Müzenin bahçesinde güler yüzlü personelinin kıyak yaparak çikolata ile servis ettikleri kahve keyfini hiçbir şeye değişmem :) Hele yanımda" Işık ülkesi Likya"'yı anlatan kitabımda varsa.Aşkımın hediyesi olan ve Akşit yayınlarından çıkan bu kitabı , sanat tarihi düşkünlerine ve Likya yolu rotasında dolaşmayı seven herkese öneririm.
Müze turunuzdaki tatlı yorgunluğunuzu gidermek için kahveyi tercih etmezseniz onun yerine güzel bir nar çayı da şu serinleyen günlerde içinizi ısıtan değişik bir alternatif olabilir.Nar Çayı ve sempati deyince aklıma gelen 1956 yılı yapımı Vincete Minelli'nin yönetmenliğini yaptığı "Çay ve sempati" filmini anmadan geçemiycem.Artık böyle filmleri izleyen var mıdır bilmiyorum ama kültleşmiş filmlerden vazgeçemeyen ve bir zamanlar sinema tarihi okuyan meraklı bir izleyici olarak duyguların incelikle işlendiği bu güzel filmi eğer olur da bir kanal gecenin bir yarısı verirse ve sizin de uykunuz kaçmışsa (ne yazık ki böyle güzel filmler ancak o geç saatlerde yayınlanıyor)izlemenizi tavsiye ederim.
Mekadonya'ya
